Rovî û Dîk

SEYDA RONAHÎ

Rojekê ji roja;

Rovî birçîna ra, bûbû mîna gêja

Got: “Ez çi bikim, çi nekim,

Bi vî zîkê birçî nikarim plana çêkim

Ezê herim, bizîvirim, bigerim 

Qey rasta neçîrekê werim.

Nêzikî li gund kir li dorhêla nêrî,

Dî ku dîkek li ser darê diqîrî.

Hate nêzîk û silav lê da,

Xwe kire hevalekî canfêda.

Got: “Hevalê dîk, were dakeve jêr,

Ez çavê te ramîsim têre têr.

Îro cejn e, dahatîye li nav me aşitî,

Herder bû rindî û geştî.

Min ramîsa çavê pir wehşî,

Bi dilekî pak û bi vî mehşî”

Dîk fêm kir, xirab e nêta rovî

“Seydayê wehş û kûvî”

Dîk got: “Bi vê gotina te dil coş bûm,

Min bibexşîne ez pir şaş bûm.

Çend deqqa li min bike sebir,

Reşayî heye li nav erdê kepir.

Tê tajîyek û du nêçîrvan;

Dikin bighêne me, heman heman

Emê bigrin dîlana xwe helkin

Cejna aşitîyê tev pîroz kin.”

Rovî dî ku, ev rewşa ne rewşeke baş e,

Şirtikê çima bidim ber serê nêşe

Rovî got: “Ez xwedî şixûl û kar,

Her ku ez bimînim ji min ra zerar.

Dem demake teng e,

Êvar e li min dereng e

Ezê nuha herim,

Bi xêr û xweşî careka dî li te vegerim.

Mîna dîk nêçîrvan û tajî

Ku pişt bi hev da me jî

Li hember me nedisekinî gur û rovî

Çavê me li rê nedima bi hêvî…