Jiyana Mirov û Şeveqa Serkeftinê


MUCTEBA BARAVİ

Pirsgirêka rojê ya herî mezin a di warê fikrê de, ew valahî û nakokîya di navbera daxwaz û jîyankirina wan de ye.
Ziman gelekê cara ji berdevkîya heş û berhemên heş bêtir ya xeyal û asîmanên wê yê xemilandî dike.
Ji bo ku heş berheman bide, divêsedemên xwe yên berbiçav hebin û divê ku pêlikên gihaştina armancê yeko yeko pê bike.
Ev yeka hanê ne ewqasa hêsan e û nabe nesîbê gelek kesan.
Lê kî xwe li berdevkîya xîyalan deyne, ew yek hêsan e û pêwîstî bi tu pîvanên heşmendî jî nîne.
Di cîhana xîyalan de dikare her tiştî bixwaze û her tiştî bike; bê ku kesek hesabê kirinên wî jê bipirsin û bê ku li astengan rast were…
Cîhan li wê derê bêsînor e û dinyayên avabûna wan li derveyê derfetên heyî bi hêsanî dikarin ava bibin.
Gelek xwestekên bi navê fikr û ramanan tên gotin û daxwazkirin, di rastîyê de tenê xwezîpêanîn in û tu rûmeteke xwe jî tunin.
Her wekî me li jor jî got, tu asteng jî di xwezîpêanînê de tuneye; lê divê em zanibin tu rûmeta xwe jî tuneye.
Xweşkirin û kirin, du tiştên ji hevûdu cihê ne.
Behsa avakirina cîvakeke îdeal, dikare di çend saetan de bê kirin, lê sazkirina wê bi salan belkî bi sedsalan e.
Bidestxistina hin malûmat û zanistên jîyanê heke çend rojan bigre, xwe li gorî pêdivîya wê zanistê perwerdekirin karê meha û sala ye.
Yek dikare navê psîkolojîyên bi mirov re heye di demeke kurt de bixwîne lê naskirina wan û li gorî wan bi mirovan re tevgerkirin û danûstendin pêvajoyeke dûvdirêj e.
Nepejirandin ûamadekirina alternatîfan jî du nakokîyên nêzîkî van nakokîyên em dikin in. Mirov dikare pozê xwe ji gelek tiştên heyî re bilind bike û xeletîyên wan bibîne, an rêxistinan gunehkar bibîne û xeletîyên wan li pê hevûdu rêz bike; lê qe jî ne hêsan e ku mirov bikaribe alternatîfekê ji ew tiştê ku mirov rexne dike re, di jîyana rasteqîn de amade bike.
Ev yek mîna dema avakirin û xerakirinê ye.
Avahîyek dikare di rojekê de ji hêla kesekî ve bê hilweşandin lê ji hêla bi dehan kesan di hukmê mehan de bi zorê tê avakirin.
Heke mirov ji asîmanên xeyalan dakevin û bixwazin daxwazên xwe bi rêka heş bînin kerteke maqûl ku di jîyana rasteqîn de jî derfet jibicîhanîna wan re heye, dê wê gavê dev ji sloganan û gotinên ku dilê wan dixwaze berdin û şert û mercên jîyanê bidin ber çavê xwe û zimanê xwe li gorî gavên xwe yên ku di jîyanê de diavêjin an jî dikarin biavêjin bilivînin. Ji ber ku tim jîyana rasteqîn -ku li ser pêlikên sebeban hatîye avakirin- li ber çavê xwe digrin fikr û gotinên wan jî dê rûmete xwe hebin û di jîyanê de bibin xwedîgiranîyekê; welew ku fêdeyekê nedin xwedîyê xwe dê karibin ronahîyekê bide kesên bi liv û tevger ku bikaribin çêtir û rastir tevbigerin.
Kina gotinê, divê newala di navbera gotin û kirinê de vebûye bi taybetî gotina ku mêweyê xeyalan e zû bête dagirtin an na dê gelek kes li ser navê fikrê jîyana xwe di asîmanên xeyalan de telef bikin bê ku tu encam jê were girtin.
Belê bêgûman dê mîna zarokan li ser qûmîstanê xanîk û projeyan ji xwe re saz bikin, lê belê ew proje avahîyawan, tenê heta rabûna bayekî an jî pêlekê ku dê bi ser de were dikare bimîne.
Li hinda evdan jî û li hinda Xweda jî tiştê herî nexweşik tê dîtin, gotinên ew kesên ne xwedîyê gotinên xwe ne.
Em ji Xwedayê pirkerem, hêvîya gotina bi hîkmet û zanebûn, û serkeftina bicîhanîna gotina ku mêweyê hîkmet û zanînê ye dikin! 2006-03-16