Cu û merg

OMER FARUK ÇETİNKAPLAN

 

Bê zerrî û bê haya
Reyeyê ma kewt na dinya
Ma barê xo na ro
Merg ra cu, cu ra merg
Hem cu, hem merg...
Ganî ra merde, merde ra ganî...
Huner oyo ke ti bizanî
Beşkî biwanî...
Kam yew sînayeyî ma merd,
Taye hêvîyê ma zî tede berd.
Hinî kamî se kerd.
Her kesî goreyê xo şimit û werd.
Meşkê xo tede şa,
Tayên kilm, tayên derg
Keye kerd.
Ge qehrîya, ge bi şa..
Viraşteyê Homayî her ganî
Mûr û mar, gend û gemar...
Merd û namerd, sîm û zerd...
Emrêko pêmavite vîyarna
Ha kilm, ha derg
Cuwîya û merd.
Xo vîr ra meke, bizan!
“Kullu men ‘aleyha fan!”*
Belê!
Payîzo peyen ê emrê xo de
Ma çend ling şa erd,
Ma se kerd, nêkerd
Heme çî xo rê kerd derd...
La,
Peynîya peyên de
Homayî
Sey xo kerd! Gulane-2006
 

* Rîyê erdî de her çî fanî yo. (Sureyê Rehman, 55/26)