Evîn Şahê Hemî Welatan e


CANKURD

Tevîya bajêr li bin balkona wî bû
Lê ji wî ve dûr dixuya
Tenê çemekî biçûk ê hêdî-hêdî di nav re diherikî
Ji wî ve nêz bû
Pir nêz bû
Wek damarek a şîn dilê wî…

***

“- Ro pir mezin e
Ji wê mestir tiştek tune…”
Şagirda panzdeh salî û porzêrîn tilîya xwe hilda.
“-Mamoste, ma hîç tiştek ji royê mestir tune?!”
“-Li min biborînin… biborînin…
Tenê hezkirin jê mestir e. ”
Û çavêd wî yên pîrbûyîne yekser şil bûn.

***

Sînor û serhedên zevîyan hene
Yên bax û baxçeyan hene
Yên mîrnişîn û welatan hene
Lê sînorên evînê tunene…
Evîn welatê bê sînor e
Baxê bê tixûb e
…û zevînê bê serhed e.

***

“- Gava tu di ber mezelê Şêx re biçî,
Devê xwe bigire, nepeyive û nekene. ”
Va gotina dayikê dîsa hat bîra wî.
Li rûyêd hogiran nêrîya,
Yek û yek di ber mezelê Şêx re derbas bûn.
Ji tirsa Şêx, tev wek mirîyan zer bûbûn
Ji nişka ve kenîya…
Kenê wî bi ber zinarên newalê ket.
Lê ji wî pê ve
Dîyar bû ku kesekî kenê wî nedibihîst
Giş li pê mirî bûn.

***


Bûyer:

“Tozek mejîyê te heba
Te wilo nedikir!”
…û destê xwe da ser pişta wî
Bi derve de têve da.
Li derve tenê heyvek rûpaqij û berken bûyî
li wan dinêrîye.
NAME:

“Eger li şûna min bavê wê ba...
Tu yekser dikuşt, tu parçeparçe dikir. ”

Hefteyek derbas bû…
“Tu çawa wilo bêtirs hatî razanga min?
Ma tu şêt bûyî?...
Di wê şevê de
Ma evînê tu kûr kirî?
Dayika min ji zû ve tu dîtibû…
Ew tirsîyabû, ku tu ji hembêza min dernekevî.
Silavek ji dil. ”

Name du car dî xwend
Da ser dilê xwe
Gelek caran maç kir
…û avêt nav kizotên agirî…

***

Bo her demekê şahek heye
Bo her welatekî şahek heye
Lê hezkirin şahê her deman û hemî welatan e…

***

“Tu çima kezeba dayika xwe reş dikî?
Tu keça mamê xwe nabî
Çavê te her li keça taxa jorîn e…”

“-Dayê kezeba te ji zarotîyê de reş e.
Hingê ne ez hebûm, ne keça taxa jorîn…
Erê dayê... kezeba te ji berê de reş e
… û ya tevîya mirovan jî. ”

***
Tevîya êvarê
Li ser sewkîya malê
Li bin heyvek çardesalî
Ji gundîyan re şîrove kir
“Zevîn wek goyekê ye
Gilok û gilover e…”

Lê kesekî bawer nekir
Pirsek ji girê reş mestir her hebû:
“Çawa ewên li alîyê binî
Ji zevînê ve nakevin?. ”

Nîvşev
Li ser doşeka xwe ya rayêxistî
Li bin stêrkên kadizê
Westîyayî û pîrbûyî
Xwe dirêj kir û cigareyek kişand
Dawî gote wan stêrkên, ku bi milyonan diçilvilîn
…û çav tijî pirs bûn:
“Ez im yê şaş... ez im yê şaş... ”
Nivîn kişand serîyê xwe û di xew ve çû…
Xewek kûr û dirêj
…û carek dî serîyê xwe ranekir.
 

01. 05. 2006