ji dayka pîroz re

DILŞAD MÛTÎ

bayê seher vê sibehê çi xweş diweşî

wer hînikî bi silavên germ ji kû dimeşî

bi misk û emberê nadim ev çi xweş bîn e

bi min nas in ev silav baş dizanim ji kî ne

bîna dayka şirîn e nadim bi sed yara

bi welleh nabe yar qet kes wekî wê tu cara

bayê seher hêvî dikim ka tu lê vegere

deata beste bi rêz û hurmet bi bal ve here

emanet tu wê aciz nekî ger di xew da bê

wer bimîne li ser pîyan heta ku şîyar bê

heye ku li ser mêja sibehê wê bibînê

yan li tacideê şevê yan jî dia dixwînê

hêvî dikim neqelqe heta ku ew xilaskê

pir meqbûl in dibê ji bo me jara dia dikê

çirayê nevemrîne li ber wê neke reysî

li ser çoka rûnê ji edebê neke qelsî

pişt re rûnê tu li cem weha jê re bibêje

nameya me veke gotina yek yek birêje

bê hed û sînor silav li te bin ji mêlakê

ey jîyana min ey rih û can û av û xakê

ey tîn û tîroja rojê taristana şevê

derê buhuştê navebê li min ger tu nebê

nav herdu birhên te ka’ba min e têm tewafê

te li pişt kim heft car li dor ka’bê nadim mafê

qiblegehê kanîya zemzem in te herdu çav

pîroz û miqedesî dayê her wext û gav

çira û ronîya min î him şev û sitarî

layîq î dayê hezar rehmet li te bibarî

ey ridwana bihiştê hezar melek û horî

li yek mûyê pora te bibin qurban û gorî

ey civîngeha kul û xeman deryaya sebrê

dunya li min teng e îro bûye wekî qebrê

çi bikim ji te dûr im bibore li min dayê

serê vê sibehê bûme hemraz vaye li bayê

ji weledê xwe qebûl bike va çend silavan

heye rojek li dayîka xwe ez bibim mêvan

her çiqas kêşaye bi min re te zor û zehmet

xweda li te bike sed qat li wê ‘ef û rehmet