|
Munacaat
Humay Rê Lak Kewtîþ
Ez hunîka pê in baro giran û qelbo nêweþ û rîyo þarmîyaye qebra tarî ra benu nezdî. Bêqayilîyê mi, hêtî bêrî qebrê xoya þîyayîþ de vêrnîyê mi nêgêrena. Sînayeyê mi, cîran û eqrabeyê mi pêru pîya mêrdî û þî kam ca ez zî hunîka yin dima þinu uca. Qebr; in cayo fanî ra pê fîraqo ebêdî dûrîkewtiþ û cuwa pê hêtî rêyeyê ebedu’l-abad a þîyayiþ de bero tewr verên û çimêyê yewin a. Rebb ê ma! Ti ina qebir ma rê bîrêko bêbin nêkirî. Wa berî qebrê ma hetî rehmê Humayî ser abo. Wa çimê qebrê ma sey roþnayîyê tîja aþm bo. Îna dinyaya ke ez dusyawa pa û hend kewtu ser pê yeqîn mi zanawo ke ya þîyena ra þina, vêrêna bena vila û sey nêfsî însanî ya zî mirêna. Pa yê ya mi dî ke pîyorê mexlûqatî zî pa dima qefli qefli þinî, bênî vîn û hîn nênî. Welhasil; yena... bena... þina... la têpya nêna... Ê merdimî kê sey mi nefso xirab ho yin de ina dinya yin rê zî zaf xedar a û damkar a. Yew lezet bido çêwî hezar keder varnena. Yew hebê engur berz çêwî fek se heb lapatan dana pêro. Rebb ê min o Rêhîm û Xaliqê min o Kerîm! “Çîyo ke ameyîþê yi heq o, pabeyê yi bibîn, o nêzdî yo”. Pê sirê ina qal ez inkê ra vînena ke nizdî ra ez kefênî xo dano xo ra, xatirê þîyayîþ wazenu û serîncêrî qebrê xo benu. O wext pê ziwanî halî xo, inkê zî pê ziwanî fêkî xo ez îna vendenu rêhmê to: El eman ya Hennan, el eman ya Mennan, el eman ya Deyyan! Ti mi þarmizarîyê gunanî mi ra biqêdînî û mi in baro giran ra bixelisnî. Ya Hafîz û ya Xeyrê’l- Hafîzîn! Ma xo eþt vêrî berê rêhmê to. Ti ma þêrr-î þeytanan ra bipawî. Ti ma rê efw û mexfîrêtî xu sey varanî wisar bivarnî. Çend musîbêtî ke yênî ma serî ser to destî de yê. Ti nêwazî ; wêþî û nêweþî, xêr û þer nêþkênî birasî ma. Ti ma pîlê pîlan ra bipawî. Ma nêfsî mawa têna meverd. Ti ma dest ra nêtepîþ ma xo rê se kênî û ma þînî ça bêrî kamî cenênî. Bê bêrî rehmê tu yewna ber, yewna destegîr û wahar çîn o ke. Ma ezabî to ver de remênî hêtî rêhmê to ya. Ma zanî ke ti erhemurrehîmîn î. Rêhmkerdîþ roþnayîyê tîjê nameyanê to yo holan o. Hem tu ma ra nêvatbi ke: “Rêhmê mî qehrî mi ra zêda”. La se beno, ti hînê êy zêdunê ra bidî ma!. Ya Xefur! Ti mi zerrê qebri de hevaltîyê gunanî mi ra bixelesnî. Cayî mi hera kirî. Ez eyb û qebahatî xo nuni xo vunu. Ez kerdenê xo ya xirab ra poþman a. Ez kuwenu bextî pîlîyê tu, ti emelanî ma pê rêhmê xo biancî hesab. Ma zanî ke cehnim vera emelanî ma yo û edaletî to yo. Cennet zî rêhm û îhsanî to yo û heq emelanî ma nîyo. Nêfsî min o nezun! Ti hola hol bizun; tu xêlêk însanan ra zêd zewq û safa ant. Hîn heqî tu nimend. Hama ti hê gêrênî lezetanî vîyertan vêrî xo de vinarnî, la nêbenî. Nefso! Zewqî lezetan vêrêno, tî zî dest pê kenî bermenî. Bê xo, haya bi, nêbo ti hama zaf lapatu wênî. Ez vaj tî zî nêzanî ti hê se kênî. Bizan ke ti vera yew helê huyayiþî, pê seatan bermênî. Pêynîyê xo bîyar xo vîri û înkê ra xu bianc hesab. Hêwax mî rê, ez se kîrî! Wax poþmanîya ke! Wêþî û ciwanîyê mi mîyanî þehwet û xeflet de vîyert. Mi dest de bê gunan, derdî û dêjî ya wet tawey nimêndî. Ez pê in rîyo sîya dinya ra benu dûrî û qebir ra benu nîzdî. Ma zunî ke, Adêmî ra (a.s) heta ewro çew nêþko merg bikiþu û bêrî qebr bigiru. Werte ra wedartiþî mergî, îmkan ra vete yo. Rêyeyê ma pêrun o. Êz hunîka sêrî in raharî de û roj bi roj gaman erzenu hêtî mergî ya. Rebbî aleman ho mi þawenu mehkemaya pîl. La yew zî eke Rebb î mi o roj mi ra vaj: ‘in dirîyî û weqbazî bigêrîn bêrzîn seqar’ ez hînî çi herra wel xo sarê rê kirî. Ya Rebb î! Ti raþtî bidî hîþê maya têmîyandayî. Ti qêlbî mayo merdeyî ganî kîrî.
Dinya de qalê maya pêyên, axrêt
de qalê maya verên û zerrê qebir de qalê maya
þîrin ina ya: ‘ez þahidî dana ke bê Allahî huma
çîn o. Hunê ez þahidî dana ke Muhammed
peyxamberî Allahî yo.’
|