Beqbelûs mamêlûs

Serfiraz Şewat

i welatek dûr û mezin gundekî gelek şên hebû. Bi dar û kûlîlkên xwe, bi çîya û banîyên xwe, bi çem û kanîyên xwe û bi kêf û coşîyên xwe xwedîyê gelek cihêrengîyan bû. Gundekî gelek şên bû... Ji nav çîya û kendalan, ber bi dar û zevîyan ve avekî diherikî. Ev çem, bi hemû xweşikîyên xwe di ber gund de derbas dibû. Ava vî çemî wisa zelal bû ku mirov dema ku lê dinêhêrt, xwe di avê de didît. Herçiqas ev rewş ji bo hemû gundîyan yek be jî; lêbelê çavên Reşo ji bo wî kor bûbûn û xwe di avê de nedidît. Dema ku li avê dinihêrt, çavên wî diçû ser benderuhekî ku qet nayê ecibandin. Ji bo tu tiştekî dinyayê ne dilê wî diavêt ne jî çavên wî didît. Tena serê xwe, li nav çêr û mêrgan; li bin bêhna gul û kulîlkan; li ber naxmeyên bilbilan; ji ber êşa dilê ku bi eşqê birîndar bûbû, bi saetan diponijî.

Reşo dil berdabû beqekê. Yên ku pê dihesîyan wî şermezar kirin; lêbelê negotin, “Gelî gundîyan û cîranno; gelî pispor û hekîmno, ev çi jan e ku dermanê wî li her dilî de der nabe; li her axî de zîl nade; li her welatî Loqmanê wî nayê dîtin?” Lê mixabin evîn tiştek xerîb e, îcar eşqa dil ketibû nava dilê Reşo.

Rojek ji rojan Reşo ji mal derket û seran serê çem meşîya. Li kulîlk û şênahîyên ser avê dinihêrt, guhên xwe dida xwuşîna avê û li ser afirandina Xwedê difikirî. Di nav wê seknûramanên xwe de bala wî beqek kişand. Beqê ku ket ber çavên wî di nav avê de bi awayekê mehzûn û melûl li wî dinihêrt. Ket ramanên kûr û xwe bi xwe got: “Ev beq çiqas beqek xweşik e, ev beq ne wekî hemû beqan e.” Li ser çem, li ber dengê gurîna avê, bi saetan li beq mêze kir. Dûre beq ji ber çavên wî winda bû. Reşo, bi saetan li benda derketina beqê sekinî; lêbelê beq êdî derneket. Saet di ser de derbas bûn, şev potê xwe yê reş li ser esmana raxist; lêbelê Reşo bi hêvîya ku dê beqê bibîne heta wê saetê sekinî. Bi stûxwarî, bê dîtina beqê vegerîya malê. Li malê pîreka wî ya Reşê li benda wî bû. Çawan ku Reşo dît, berê xwe dayê û got: “Tu bi xêr hatî mêriko, ev siba Xwedê de ye tu li kûderê yî!” Kêfa Reşo ne li cî bû. Ji ber ku ji evîna xwe dûr ketibû, gotin nehate devê wî ku bersivek bide pîreka xwe. Bi dilnexwazî got, di nav xêrê de bî. Piştre çû serê xwe da ser balîfa xwe û ket ramanên kûr. Tebat nedihatê û xwe bi xwe digot: “Ezê kengê beqa xwe; beqa xwe ya çav beloq bibînim.” Wisa xuya bû ku Reşo bi tîra eşqê ketibû.

Ew şev xew neket çavên Reşo. Bawer nedikir ku lê bibe sibe. Bi ronahîya serê sibê re xwe avêt derve. Çawa ku gihîşt ser çem, çavê xwe li beqa xwe gerand. Dîtina ku dît ji nav kevzê beqa wî ya çav beloq serê xwe derxist. Çawa ku li nav çavên beqê dinihêrt, wê jî li çavên wî mêze dikir. Êdî hat dilê wî ku dilê beqê jî li wî germ bûye. Ew û beq li hevûdu dinihêrtin, Reşo dîsa bi saetan li beqê nihêrt, nizanibû ku dem çawa derbas dibe. Dûre tarî ket erdê, rêya malê ji Reşo re xuya dikir; lêbelê Reşo nedixwest ku ji beqa xwe ya çavbeloq biqete. Bi dilnexwazî ket rêya malê, hêdî hêdî meşîya. Pîreka wî ya tilor mezin li benda wî bu. Çawa ku çavên wê bi Reşo ket ji wî re got:

- Êra mêriko, ji nimêja serê sibê de ye tu li kûderê yî? Min çavên xwe vekir û ha ku min dît tu ne li nav cîya yî. Ev xêr e... Ev du roj e çi bûye ji te? Te hişê xwe winda kirîye.

Reşo bi mehdekî nexweş, piştî seknekî hindik bi dilnexwazî berê xwe da Reşê û got:

- Ez jî nizanim ji kû têm.

Li hemberê vê bersiva wî canikê mit û matmayî ma. Rebenê jî nizanibû dê çawa bike û çi bersiv bide wî. Tiştek ji destê pireka wî nedihat. Her sibe mêrik diçû û bi tarîbûna şevê re dihat malê.

Bi roj û hefteyan çûndin û hatina Reşo berdewam kir. Ji ber evîna beqê Reşo helîya helîya heta ku ma hestî û çermek. Pîreka wî fikirî û got, “ez ê vê sibê li pey mêrik bi dizîkan herim; ka gelo derdê wî çî ye, çi hewal e hatîye serê wî...”

Mêrik wekî her roj rabû û dîsa çû ser çem, beqa wî jî derket hemberê wî. Beq bi zimanê xwe, mêrik jî bi zimanê xwe diaxifîn. Jina wî ya ku bi dizî wî temaşe dikir, fêm kir kû zilamê wê aşiqê beqê bûye.

Roja din, Reşê berîya mêrê xwe derket rê û çû ser çem. Beqa reben jî li benda Reşo bû. Reşê çawa çav bi beqê ket rahişt kevirekî û virvirand ser beqa hêsîr de. Kevirê ku avêt, beqê xist binê avê.

  Haya Reşo ji tiştekî tune bû. Dîsa ji nav cîyên xwe rabû û berê xwe da ser çem. Beqa reben xuya nedikir. Keserekî avêt dilê Reşo û ji nav dilê şewitî bangî beqa xwe kir:

“Beq belaaaan, mamêlaaaan,

ez ramîsim çavên paaaan.”

Li ser vê bangê beq ji nav avê bersiv da:

“Ne têmo,

ne qeto,

jinika te ya qehpeto,

çavên min kir şeweto.”

Mêrik bi dengekî kelegirî bangî beqê kir:

“Beq belûs,

mamêlûs,

ez ramîsim çav belûs.”

Beqê dîsa bersiv da:

“Ne têmo,

ne qeto,

jinika te ya qehpeto,

tilîka min kir şeweto…”