Gur û ker

Seydayê Ronahî

Qedîyabû êdî sar û serma

Dinê diçû gav bi gav ber bi germa

Nêçîr nemabûn êdî li çîya û zozana

Gurekî xwe berda ser gundê xizana

Dît ku li perê gund kerek diçêrîye

Gur got: “Muhaqeq xwedî derd û

nexweşî ye

Ez çi bi dizî bigerim li dor gund

Bi tirs û xof, binêrim mîna kund

Ji min re şerm e, dinê jî germ e

Goştê kerê têra min nerm e

Herim mirîşkan birevînim ji pînê

Bi hizar jopan li min de Pîra Zînê

Hat çaxêrî da, pirsî halê kerê

Got; tu bi tenê çi digerî li vê derê…

Goştê nerm, dil û ceger bi bîr anî

Xwe kire diktor û li cem kerê war danî

Got ez, “kora bi çav, nexweşa sax dikim

Zerikê dibirim, lûra dax dikim

Birîna dikevînim kuta radikim”

Kerê şeytanîya gur hema fahm kir

Dest bî nalîn û axînê kir

Got, “îro çend roj in ez nexweş im

Xwedîyê min ez hiştim, ez bêheş û şaş im”

Gur bi derewîn pir li ber ket

Got, “were te sax bikim mal neket

Bêje nexweşîya te çi ye

Dermanekî çêkim, tu çima digrîye?”

Kerê got, “birayê gur, ez ji te re bêjim

Çend roj in ji dest û lingê xwe gêj im

Mîxek ketîye lingê min.

Jana wî didîye cerg û dilê min.

Xwedîyê min ez rasta vê çolê kirim,

Ne hewce ez dikşînim vê êşê, bira ez

bimirim

Gur got, “heval tu nekî qet meraq

Ezê aniha te ji mix bikim fîraq

Tu raberê min ke birîna xwe

Û tu qurçke çavan, bigvêşe diranê xwe”

Navê xwe ker e lebelê; bi heş û fehm e

Bi zimanekî rind û nerm e

Got, “lingê min î paşîyê ê rast”

Gur dev û lêvên xwe bi kêfekê alast

Got, “ezê dev bavêjim cergê wê

Bona kes nebihîse sewt û dengê wê”

Gur doş bû çû paş kerê

Got, “mix çilo bide te zererê”

Kerê lingê xwe rakir û tîzikek bi tîn,

Gur sekînî bû li kerê dinêrî hîn

Tizik lêxist gur teqleya erdê kir.

Û bi dengekî hişk kire zirezir.

Gur got; ev çi bela û tofan bû,

Li ber çavê min birûsk rabû

Ku heş hate serê gur

Revîya çû sekinî li dûr.

Got, diktorî hekîmî ne karê min e

Ê hîn pirr bela werin serê mine

Gur evqas bê fehm û har e

Lê dîsa jî hinek dikine pêşkeş û serdare